ના પૈસા કે કોઈ સુવિધા, તેમ છતાં પણ ન માની હાર અને મહેનત કરીને બન્યા IAS ઓફિસર- જાણો સફળતાનું રાજ

108
Published on: 3:47 pm, Sun, 31 October 21

આપણે જે વ્યક્તિનો ઉલ્લેખ કરી રહ્યા છીએ તેની વાર્તા થોડી જૂની છે, પરંતુ તે આજે જે સ્ટેજ પર છે તેની પાછળનો સંઘર્ષ દરેક યુવાનોને કંઈક કરી છૂટવાની ખેવનાથી ભરી દેશે. અમે વાત કરી રહ્યા છીએ IAS ઓફિસર વરુણ બરનવાલની, જેઓ એક સમયે સાઈકલ પંચરની દુકાનમાં કામ કરતા હતા. વરુણ મહારાષ્ટ્રના નાના શહેર બોઈસરનો છે, જેણે 2013ની UPSC પરીક્ષામાં 32મો રેન્ક મેળવ્યો હતો. તેમની વાર્તા સામાન્ય વાર્તા જેવી નથી. વરુણના જીવનમાં તેની માતા, મિત્રો અને સંબંધીઓની મહત્વની ભૂમિકા છે.

પોતાના સંઘર્ષની કહાણી જણાવતા વરુણે કહ્યું હતું કે, જીવન અત્યંત ગરીબીમાં વિતાવ્યું હતું. હું ભણવા માંગતો હતો પણ અભ્યાસ માટે પૈસા નહોતા. 10મું ભણ્યા પછી મેં મન બનાવી લીધું હતું, હવે હું સાયકલની દુકાનમાં કામ કરીશ. કારણ કે આગળના અભ્યાસ માટે પૈસા મળવા મુશ્કેલ હતા. પરંતુ કિસ્મતને અન્ય કઈ મંજુર હતું. તેણે જણાવ્યું કે, તેણે 2006માં 10માની પરીક્ષા આપી હતી. પરીક્ષા પૂરી થયાના ત્રણ દિવસ પછી પિતાનું અવસાન થયું હતું. જે બાદ મેં વિચાર્યું હતું કે હવે હું મારો અભ્યાસ છોડી દઈશ. પરંતુ જ્યારે 10માનું પરિણામ આવ્યું ત્યારે હું શાળામાં ટોપ આવ્યો હતો.

તેણે કહ્યું હતું કે, મારા પરિવારના સભ્યોએ ઘણો સાથ આપ્યો હતો. માતાએ કહ્યું હતું કે, અમે બધા કામ કરીશું, તું ભણજે. તેણે કહ્યું કે, 11મું-12મું મારા જીવનના સૌથી મુશ્કેલ વર્ષ રહ્યા છે. હું સવારે 6 વાગે ઉઠીને શાળાએ જતો, ત્યાર બાદ હું 2 થી 10 વાગ્યા સુધી ટ્યુશન લેતો અને ત્યારબાદ દુકાન પર ગણતરી કરતો હતો.

વરુણે જણાવ્યું હતું કે, 10મા ધોરણમાં એડમિશન માટે અમારા ઘરની નજીક એક જ સારી સ્કૂલ હતી. પરંતુ તેમાં એડમિશન લેવા માટે 10 હજાર રૂપિયાનું દાન આપવું પડે છે. જે બાદ મેં મારી માતાને કહ્યું હતું કે, રહેવા દો, પૈસા નથી. હું 1 વર્ષ રહું છું. હું આવતા વર્ષે એડમિશન લઈશ.. પણ તેણે કહ્યું કે, જે ડૉક્ટર મારા પિતાની સારવાર કરતા હતા. તે અમારી દુકાનની બહારથી જતા હતા. જે બાદ તેણે મને આખી વાત પૂછી અને તરત જ 10 હજાર રૂપિયા આપ્યા હતા અને કહ્યું કે, જાવ એડમિશન લો.

વરુણ પોતાને ખૂબ જ નસીબદાર માને છે, તેણે કહ્યું કે, મેં ક્યારેય મારા અભ્યાસ પર 1 રૂપિયો પણ ખર્ચ્યો નથી. કોઈને કોઈ મારી ચોપડીઓ, ફોર્મ, ફી ભરી દેતા હતા. મારી શરૂઆતની ફી ડોક્ટરે ચૂકવી હતી, પરંતુ તે પછી ટેન્શન એ હતું કે, હું દર મહિને સ્કૂલની ફી કેવી રીતે ભરીશ. જે પછી ‘મેં વિચાર્યું કે હું સારું ભણીશ અને પછી હું શાળાના આચાર્યને મારી ફી માફ કરવા વિનંતી કરીશ’. અને બરાબર એવું જ થયું. તેણે કહ્યું કે, ઘરની હાલત જોઈને મારા ટીચરે બે વર્ષની મારી પૂરી ફી ભરી દીધી હતી.

ત્યારબાદ તેની માતાએ એન્જિનિયરિંગના પ્રથમ વર્ષની 1 લાખ રૂપિયા ફી ચૂકવી. જે પછી ફરી થયું કે બાકીના વર્ષોની ફી કેવી રીતે ભરવી. તેણે ફરીથી વિચાર્યું કે, હું સારો અભ્યાસ કરીશ, ત્યારબાદ હું કોલેજના શિક્ષકને વિનંતી કરીશ. તેણે કહ્યું કે, મેં 86 ટકા સ્કોર કર્યો જે કોલેજનો રેકોર્ડ હતો. તે પછી એક શિક્ષક ધ્યાન પર આવ્યો અને તેણે મારી ભલામણ પ્રોફેસર, ડીન, ડિરેક્ટરને કરી હતી. જોકે, બીજા વર્ષ સુધી મારી વાત તેમના સુધી પહોંચી ન હતી, ત્યારબાદ મારા મિત્રોએ ફી ભરી દીધી હતી.

વરુણે કહ્યું કે, મારું પ્લેસમેન્ટ ઘણું સારું થઈ ગયું છે. મને ઘણી કંપનીઓ તરફથી નોકરીની ઓફર આવી હતી, પરંતુ ત્યાં સુધીમાં મેં સિવિલ સર્વિસની પરીક્ષા આપવાનું મન બનાવી લીધું હતું. વરુણે મન બનાવી લીધું હતું પણ તૈયારી કેવી રીતે કરવી તે સમજાતું ન હતું.

જે બાદ તેના ભાઈએ તેની મદદ કરી હતી. તેણે કહ્યું હતું કે, જ્યારે UPSC પ્રિલિમ્સનું પરિણામ આવ્યું, ત્યારે મેં ભાઈને પૂછ્યું કે મારો રેન્ક કેટલો આવ્યો છે – જે પછી તેણે કહ્યું 32મો. આ સાંભળીને વરુણની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા હતા. તેમનું માનવું હતું કે, જો મહેનત અને સમર્પણ સાચું હોય તો પૈસા વિના પણ તમે દુનિયામાં દરેક સ્થાન હાંસલ કરી શકો છો.

સ્ક્રીનને ડાબી તરફ સ્વાઇપ કરીને બીજા આર્ટિકલ્સ પણ વાંચો…. <—<—
અમારુ આ આર્ટીકલ વાચવા માટે તમારો ખુબ ખુબ આભાર,અમે આશા રાખીએ છીએ કે તમને અમારુ આ આર્ટીકલ ગમ્યું હશે આ આર્ટીકલ તમારા મિત્રો સાથે શેર કરો.
જીવન જરૂરિયાત તેમજ અન્ય મહત્વની માહિતી મેળવવા માટે આપણું સૌનુ ફેવરીટ @KhedutSupportPage ફેસુબક પેજ લાઇક કરો. આભાર…